Παραμονή Χριστουγέννων στα Βράσταμα Χαλκιδικής

Το βράδυ της παραμονής  συνηθίζεται ο ιερέας του χωριού με την χορωδία και  την συνοδεία μουσικών οργάνων, υπό την καθοδήγηση του Αντώνη Κωνσταντινίδη σεβαστού δάσκαλου και γνώστη της μουσικής, να περιφέρονται στις γειτονιές του χωριού  στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Οι κάτοικοι τους υποδέχονται με αγάπη  προσφέροντας θαλπωρή τις κρύες μέρες του Δεκέμβρη , να ζεσταθεί η ψυχή τους ,να ευφρανθεί η καρδιά τους

 και να μοιραστούν την προσμονή τους για την γέννηση του  Ιησού Χρηστού .

Τάσος Λειβαδίτης, η ποίηση της ταπεινώσεως

Τάσος Λειβαδίτης

Σκέφτομαι, μέρες που 'ναι, να σταθώ σε ένα ποιητικό αριστούργημα του Τάσου Λειβαδίτη, εκείνο το ποιητικό του κατόρθωμα «Ο τυφλός με το λύχνο», του 1983. Μια κατάθεση ταπεινότητος και αγάπης και στοργής από ένα ποιητὴ που βίωσε και κατέθεσε επωδύνως την εμπειρία του κατατρεγμού, της ματαίωσης και της αποτυχίας του κοινωνικού οράματος και των παντοίων ιδεολογισμών, για να έλθει και να πέσει και να αφεθεί εντέλει ολόκληρος στην αγκάλη του Χριστού.

Ο ποιητής Τάσος Λειβαδίδης, ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, καταθέτει μια ποίηση της εγκατάλειψης, της ερημίας, της απουσίας και της θλίψως, με έναν υπόγειο καημό. Είναι στον Λειβαδίτη μια εξόχως εξομολογητικὴ ποίηση της υπάρξεως, και συγχρόνως μιὰ έμμεση κατάθεση και ομολογία της ματαίωσης και της ήττας, με μια εικονογραφία της θλίψεως και μια ποιητική σκηνοθεσία εκπληκτικής αμεσότητος και μοναδικότητος.  

Στο τέλος, όμως, ο Τάσος Λειβαδίτης εισέρχεται στα ποιητικά μας τοπία  με μιαν άλλη ποίηση. Που είναι αυτή της καταφυγής στον τόπο της θαλπωρής. Στον τόπο και την αγκάλη του Ιησού. Έτσι μας οδηγεί ποιητικώς σε έναν άλλο τόπο. Που είναι ο τόπος του Κυρίου. Εμείς πορευόμαστε ως τυφλοί στόν κόσμο τούτο. Κουβαλούμε το λύχνο μας, ίσως και συναντήσουμε την αλήθεια του κόσμου τούτου και την αλήθεια των αιώνων. Τυφλοί μέσα στα απατηλὰ πέπλα του κόσμου της φθοράς και του θανάτου, αναζητούμε απεγνωσμένα εντέλει αυτή την αλήθεια και αυτό τό φώς. Αυτή τὴν αλήθεια μάς την αποκαλύπτει η ποίηση. Ο ποιητής που βγαίνει μαζί μας στο δρόμο, με εκείνο το λύχνο της θαλπωρής και της ταπεινότητος.

Αντιγράφω, λοιπόν, πρώτα, ένα απόσπασμα από αυτή τὴν ποίηση του φωτός. Κι ένα από τα ωραιότερα ποιήματα των Χριστουγέννων. Και σκέφτομαι πως είναι καιρός να ψηλαφήσουμε ξανά αυτά τα ποιήματα και τα κείμενα της θαλπωρής, ίσως και αποδράσουμε και ξεφύγουμε από τὴν αγριότητα και το πάθος που μας κατακλύζει. Την ανησυχία και την ταραχή.

Δίνω λοιπόν, πρώτα εκείνους τους επιγραμματικοὺς στίχους από το ποίημα «Η Γέννηση». Είναι από την ενότητα «Ο Ιησούς» της ποιητικής σύνθεσης Ο τυφλός με το λύχνο:

«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου 'δειξε πάνω στό κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό. "Είδες -μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία". Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ. Γιατί θὰ περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θά 'χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ' αυτό.»

Τίποτα ωραιότερο δεν έχουμε να πούμε από αυτὴ την αγάπη και την εσπλαχνία και τη στοργὴ του ταπεινού Ιησού. Που μας συνοδεύει και μας ακολουθεί και μας σκέπει. Που μας διεκδικεί επιμόνως:

«Θέλω να πω ότι κάθε νύχτα έπρεπε να τα παίζω όλα,

και μάλιστα χωρὶς νά 'ναι κανείς στην άλλη μεριά

του τραπεζιού ―κανείς; αστείοι που είμαστε―

αντίκρυ μου εκεί κάθε νύχτα, στέκεται ο

Θεός, εγώ προσπαθώ να του ξεφύγω, εφευρίσκω

πανουργίες, θανάσιμα αμαρτήματα, κάνω αποτρόπαιες

σκέψεις, αλλὰ Εκείνος με διεκδικεί ολόκληρο, λυσσάω

που δε μπορώ να βρω μια υπεκφυγή,

μια διέξοδο...

Ώσπου αρχίζει να ξημερώνει. Ανοίγω τότε το

παράθυρο και άθελά μου χαμογελώ. Ο Θεός, για μια

ακόμα φορά, με κέρδιζε με την καινούργια μέρα του.»

Είναι, λοιπόν, πάντοτε ο Κύριος, που μας διεκδικεί με την αγάπη Του, με την υπομονή Του, με τη στοργή του, με την εσπλαχνία Του, καθισμένος δίπλα μας και απέναντί μας, κοιτάζοντας μας στο πρόσωπο.

Τέλος, σ' εκείνη την ενότητα «Συνομιλίες», ο ποιητὴς ομολογεί ή εξομολογείται:

«Κύριε, σε αναζήτησα παντού: στις δόξες της γης και τ' ουρανού, στο μεγαλείο των μητροπόλεων, στων εποχών τα σταυροδρόμια - κι εσύ περνούσες ταπεινά κι αθόρυβα στον πιο ακαθόριστο τη νύχτα ρεμβασμό μου.»

Αυτά τα ελάχιστα για την ποίηση της εξομολογήσεως και της ταπεινότητος του Τάσου Λειβαδίτη, που μας οδηγεί απαλά, με το δικό του ποητικό τρόπο, στην αγκάλιὰ και τη σκέπη του Ιησού. Στον τόπο της καλοσύνης και του φωτός. 

Νίκος Ορφανίδης

- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/f-me-apopsi-eponymes-gnomes/385/234261/tasos-leivaditis-i-poiisi-tis-tapeinoseos#sthash.uN4v8jvu.dpuf

Σκέψεις: "γι’αυτόν που δεν έχει,βάλτο σε αναμονή" Τάσος Ορφανίδης

Σκέψεις: "γι’αυτόν που δεν έχει,βάλτο σε αναμονή" Τάσος.Ορφανίδης..:

"γι' αυτόν που δεν έχει"

Όταν θέλεις κάτι για σένα, πάρτο για δύο,βάλτο σε αναμονή.

Δεν είναι δύσκολο, να κερνάς καφέ σ’αυτόν που δεν έχει,καφές σε αναμονή.

Δεν είναι δύσκολο, να προσφέρεις φαΐ  σ’αυτόν που δεν έχει ,φαΐ σε αναμονή .

Δεν γίνεται  να τρως και πίνεις και σε κανένα να μη δίνεις, σκέψου την αναμονή.

(επηρεασμένος από το βιβλίο του Luciano de Crescenzo "Καφές σε αναμονή :καθημερινή σοφία σε μικρές γουλιές)

Σκέψεις: "Το χωριό που μ'έκανε να το αγαπήσω ", γράφει ο Τάσος Ορφανίδης...

Σκέψεις: "Το χωριό που μ'έκανε να το αγαπήσω ", γράφει ο Τ...: foto Vasilios Chairistanidis   "Το χωριό που μ' έκανε να τ΄αγαπήσω " Δεν είναι ο τόπος που γεννήθηκα ,ούτε εκεί  μεγ...

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ: 5284 - Φωτογραφία της αποσπασθείσης σελίδας από το Βυζαντινό χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ: 5284 - Φωτογραφία της αποσπασθείσης σελίδας από το...: Το αξιόλογο βυζαντινό χειρόγραφο της Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους το οποίο φυλασσόταν στο Μουσείο J. Paul Getty και το οποίο επανα...

Σπάνιο βίντεο από το Άγιο Όρος το 1963

Σπάνιο βίντεο από το Άγιο Όρος το 1963

Ένα σπάνιο βίντεο από τον εορτασμό της χιλιετούς πορείας του Αγίου Όρους τον Ιούνιο του 1963 κάνει τον γύρο του διαδικτύου τις τελευταίες ημέρες.

Κατά τις εκδηλώσεις μετά την θεία Λειτουργία σχηματίσθηκε ιερά πομπή και έγινε λιτανεία γύρω από τον Ιερό Ναό του Πρωτάτου.

Δεκαπενταύγουστος: Πότε καθιερώθηκε η μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας

Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου έχει ιδιαίτερη θέση στο εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας καθώς συνδέεται άμεσα με τη μοναδικότητα του προσώπου της Παναγίας στο έργο «της εν Χριστώ σωτηρίας» των ανθρώπων. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη από τις γιορτές που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμήν της Μητέρας του Χριστού, τις ονομαζόμενες θεομητορικές εορτές.

Οι πρώτες μαρτυρίες για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου εμφανίζονται τον πέμπτο αιώνα μΧ, γύρω στην εποχή που συγκλήθηκε η Γ' Οικουμενική Σύνοδος της Εφέσου (451), που καθόρισε το θεομητορικό δόγμα και έγινε αιτία να αναπτυχθεί η τιμή στο πρόσωπο της Θεοτόκου.

Για πρώτη φορά φαίνεται να γιορτάστηκε στα Ιεροσόλυμα στις 13 Αυγούστου και λίγο αργότερα μετατέθηκε στις 15 του ίδιου μήνα. Είχε δε γενικότερα θεομητορικό χαρακτήρα, χωρίς ειδική αναφορά στο γεγονός της Κοιμήσεως και ονομάζονταν «ημέρα της Θεοτόκου Μαρίας». Κέντρο του πανηγυρισμού αναφέρεται στην αρχή ένα «Κάθισμα» (ναός), που βρίσκονταν έξω από τα Ιεροσόλυμα στον δρόμο προς την Βηθλεέμ. Η σύνδεση αυτής της γιορτής με την Κοίμηση της Θεοτόκου, έγινε στον ναό της Παναγίας, που βρισκόταν στη Γεσθημανή, το «ευκτήριο του Μαυρικίου», όπου υπήρχε και ο τάφος της.

Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου προηγείται νηστεία, η οποία καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα. Αρχικά ήταν χωρισμένη σε δύο περιόδους: πριν από την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και πριν από την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Τον 10ο αιώνα, συνενώθηκαν σε μία νηστεία, που περιλαμβάνει 14 ημέρες και ξεκινά την 1η Αυγούστου. Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης νηστείας, νηστεύεται το λάδι εκτός του Σαββάτου και της Κυριακής, ενώ στη γιορτή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα καταλύεται (επιτρέπεται) το ψάρι. Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καταλύονται τα πάντα, εκτός και αν η εορτή πέσει σε Τετάρτη ή Παρασκευή, οπότε καταλύεται μόνο το ψάρι. Τις ημέρες της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου ψάλλονται τις απογευματινές ώρες στις εκκλησίες (εκτός Κυριακής), εναλλάξ, ο «Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον», οι λεγόμενες «Παρακλήσεις».

Η μητέρα του Ιησού Χριστού, όπως αναφέρεται στην εκκλησιαστική παράδοση, πληροφορήθηκε τον επικείμενο θάνατό της από έναν άγγελο τρεις ημέρες προτού αυτός συμβεί και άρχισε να προετοιμάζεται κατάλληλα. Επειδή κατά την ημέρα της Κοίμησής της δεν ήταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, μία νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε κοντά της. Μοναδικός απών ο απόστολος Θωμάς

.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου συνέβη στο σπίτι του Ευαγγελιστή Ιωάννη, όπου και διέμενε, μετά τη σταύρωση του Χριστού. Αφού της έκλεισαν τα μάτια, οι Απόστολοι μετέφεραν το νεκροκρέβατό της στον κήπο της Γεθσημανής, όπου την έθαψαν.

Όταν μετά από τρεις ημέρες ο απόστολος Θωμάς πήγε στον τάφο της, βρήκε μόνο τα εντάφια. Πάνω στον τάφο της Παναγίας χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, που αποδίδεται στην Αγία Ελένη. Μετά την καταστροφή του, ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μαρκιανός (450-457) με τη δεύτερη σύζυγό του Πουλχερία έχτισαν ένα νέο ναό, που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Μεταξύ της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας υπάρχει δογματική διαφορά σχετικά με την Κοίμηση της Θεοτόκου. Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει στο δόγμα της ενσώματης ανάληψης της Θεοτόκου (Assumptio Beatae Mariae Virginis), που οριστικοποιήθηκε με την αποστολική εγκύκλιο του Πάπα Πίου IB' «Munificentissimus Deus» (1 Νοεμβρίου 1950). Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία κάνει λόγο πρώτα για Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλαδή πραγματικό θάνατο (χωρισμό ψυχής και σώματος) και στη συνέχεια για μετάσταση της Θεοτόκου, δηλαδή ανάσταση (ένωση ψυχής και σώματος) και ανάληψή της κοντά στον Υιόν της.

Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γιορτάζεται με λιγότερο εμφατικό τρόπο στις λοιπές ορθόδοξες και καθολικές χώρες του κόσμου, στις περισσότερες από τις οποίες ο Δεκαπενταύγουστος είναι επίσημη αργία, όπως και στην Ελλάδα. Οι προτεσταντικές ομολογίες θεωρούν την Κοίμηση της Θεοτόκου δευτερεύουσα εορτή, επειδή δεν βασίζεται σε βιβλικές αναφορές.

Αναρίθμητοι ναοί και μονές έχουν χτιστεί προς τιμήν της Κοιμήσεώς της, θαυμάσιες τοιχογραφίες παριστάνουν σε κάθε ναό, πίσω από την κεντρική είσοδο, σε εκπληκτικές συνθέσεις την ιερή της κηδεία, ύμνοι εκλεκτοί έχουν διακοσμήσει την ακολουθία της και λόγοι λαμπροί και εγκώμια εκφωνήθηκαν από τους Πατέρες και νεότερους κληρικού άνδρες κατά την ημέρα της μνήμης της.

Στην Ελλάδα, η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ονομάζεται δε και «Πάσχα του Καλοκαιριού». Σε πολλά νησιά του Αιγαίου (Τήνος, Πάρος, Πάτμος) στολίζουν και περιφέρουν επιτάφιο προς τιμήν της Παναγίας. Σε πόλεις και χωριά ανά την επικράτεια, σε εκκλησίες αφιερωμένες στην Κοίμηση της Θεοτόκου διοργανώνονται παραδοσιακά πανηγύρια, που καταλήγουν σε γενικευμένο γλέντι.

Από το όρος Μελά η Παναγία Σουμελά, βρέθηκε στο Βέρμιο Ημαθίας. Στην Τήνο η γιορτή της συνδέθηκε με τον τορπιλισμό της «Έλλης» και μαζί με την Κοίμησή της οι Έλληνες τιμούν την μνήμη αυτών που χάθηκαν.

Στη Λέρο η Καστροβασίλισσα, στην Αστυπάλαια η Πορταΐτισσα, στη Ρόδο η Κρεμαστή και στην Πάρο η Εκατονταπυλιανή, στη Λέσβο η Αγία Σιών της Αγιάσου και στη Νίσυρο η Σπηλιανή Κυρά. Στην Κρήτη η Καλυβιανή και η Μεγάλη Παναγιά της Νεάπολης, στην Ίμβρο η Παναγιά η Ιμβριώτισσα και στη Χαλκιδική η Μεγάλη Παναγιά. Στη Γουμένισσα το Θεομητορικό Μοναστήρι, στην Ήπειρο η Μολυβδοσκέπαστη, στην Κεφαλονιά η Οφιούσα, στην Άνδρο η Φανερωμένη, στην Κάρπαθο η Παναγιά της Ολύμπου και η Χοζοβιώτισσα στην Αμοργό.

Στη Σκιάθο η Βαγγελίστρα, στο Λεωνίδιο Κυνουρίας η Παναγιά της Έλωνας και η Επισκοπιώτισσα στη Μαντινεία.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι ένα πένθιμο γεγονός για το ελληνικό λαό, επειδή η Παναγία «μετέστη προς την ζωήν».

 Πηγή: .iefimerida.gr